เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วกับการรอคอย การตั้งความหวัง กับการเพ้อฝันอยู่คนเดียว ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมากมายนับครั้งไม่ถ้วน

เนิ่นนานแค่ไหนที่ทำให้คนๆนั้นรำคาญ เนิ่นนานแค่ไหนที่เวลาเดินไปยังสถานที่เดิมๆแล้วสายตาได้แต่จ้องมองหาคนๆนั้นอย่างมีความหวังแค่เพื่อแค่ได้เห็นหน้าก็ยังดี ถึงจะรู้ตัวเองว่าไม่มีหวังแต่ก็ยังคอยส่งข้อความหาเรื่อยๆ ไม่ก็นั่งรอตรงหน้าจอคอมเป็นวันๆเผื่อหวังว่าจะเจอทางเอม ทั้งหมดนี้เพื่ออะไร?? สิ่งที่ทำไปทั้งหมดแค่เพื่อความสุขเล็กน้อยของตัวเอง สิ่งที่ไม่แน่ใจเลยว่าทำแล้วจะมีความสุข

ในทุกๆวันที่ผ่านมานั้น ความสุขที่ได้รับจากคนๆนั้นเทียบได้ไหมกับการนั่งรอคอย กับการต้องมาทนร้องไห้อยู่คนเดียว กับการทรมานที่ซ้ำๆซากๆไม่รู้จบ หากยังเป็นอย่างนี้ต่อไป ในชีวิตนี้จะมีความสุขหรอ การที่ต้องมานั่งร้องไห้ทุกๆวันเพราะเรื่องเดิมๆ แค่เพราะผู้ชายคนนึงที่เค้าไม่รักเรา แค่นี้นะเหรอที่ทำให้ชีวิตเราแย่ได้ขนาดนี้ น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างนั้นมากมากเกินกว่าจะนับได้ ไหลออกมาจนกลายเป็นเหมือนเรื่องปกติของทุกวันที่ต้องมานั่งร้องไห้อยู่ตรงที่เดิมๆของมุมห้อง ที่มานั่งคิดแต่เรื่องเก่าเพียงแค่บางเหตุการณ์ที่ยังพอทำให้เรามีความสุข ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นล้วนแต่ทำให้เจ็บปวด เคยคิดอยู่เสมอว่าขอแค่ได้มองอยู่ตรงมุมนี้ แค่นี้ก็พอใจสำหรับสิ่งที่เป็นแล้ว แต่ ใจที่มานโลภ มันไม่เคยพอ ต้องการแต่สิ่งที่ไม่มีทางจะเป็นจริงจึงทำให้ทุกๆวันนี้ต้องมานั่งเจ็บปวดทรมาน เจ็บปวด

หากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดนี้ทำให้เราเจ็บปวด ไม่มีความสุข และต้องร้องไห้ สิ่งที่คิดว่าต้องทำอย่างเดียวในตอนนี้ก็คือ ลืม สิ่งนี้คงจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ ถึงแม้ว่ามันจะยากเย็นสักเพียงไร แต่ก็ต้องพยายามเพราะไม่อยากที่จะเจ็บปวดอย่างนี้อีกแล้ว เมื่อคิดถึงน้ำตาที่เสียไป คิดว่ามันไม่คุ้มซะเลยกับการต้องมาเสียน้ำตา ถึงแม้จะไม่เคยเสียใจเลยที่น้ำตาที่หยดลงไปนั้นได้เสียไปเพราะคนๆนั้นก็ตาม แต่ถึงยังไงตอนนี้สิ่งที่ตัดสินใจในตอนนี้มีเพียงการลืมเท่านั้นที่จะทำให้พ้นการความทุกข์ซะที 

ไม่อยากเสียน้ำตาอีกแล้ว